Under Brua av Marita Liabø
Utgivelsesår: 2005
Forlag : Gyldendal
Om forfatteren: Marita Liabø ble fødd i 1971 i Førde, men bur no i Oslo. Ho debuterte i 1999 med romanen Tempus Fugit, og har siden gitt ut romanane Brytning (2000), Han liker meg (2001) og Mafia (2004). Fleire av bøkane hennar har fådd gode kritikkar, i avis og på internett.
Boka begynner med noen tankar som hovedpersonen gjer seg. Han heter Simon, og er frå vestlandet men bur i Oslo. Han jobbar som systemutviklar, og ein får tidleg vite at han ikkje er så fornøgd med seg sjøl. Det er vinter, og han er på ferie i Tromsø. Han veit ikkje heilt kvifor, men det kan verke som om han prøvar å koble litt av. Han har ei litt trøblete fortid, og har ikkje så god kontakt med familia si. Videre i boka prøvar han seg på eit par kvinner, men med lite hell (å spy på ein naken kvinnes bryst hjalp heller ikkje.) Hovedpersonen tenker dystre tanker, og raver rundt i byen, drikker seg full på whiskey og får juling. Etterkvart bestemmer han seg for å ende alt, og setter seg i snøen for å dø. Det gjer han ikkje, og ender istaden opp på sjukehuset. Der møter han ei jente, Sunniva, som han finn tonen med. I heile resten av boka skildres forhaldet mellom disse to personane, som hver har sitt å stri med. Mot slutten klarer Simon å forsone seg med far sin og bror sin, og flytter tilbake til vestlandet for å starte eit nytt liv.
Marita Liabø har her skreve ei god bok, litt forskjellig frå det eg har lest før. Men sjøl om boka er godt skreve, finner eg ho ikkje utprega interessant. Ho er dyster og djup, og eg klarer ikkje heilt å sette meg inn i historia, og livet hans Simon. Det er likevel elementer som gjer boka underhaldande, og noe humor og artige setningar finner ein innimellom. Boka er ikkje heilt min smak, men det finns sikkert nokon der ute som hadde funnet boka interesssant.
Terningkast 3.
